۶۰ ثانیه حساس
دینامیک بریک (Brake dynamic)
آوریل 29, 2020
زاویه سرش تحت تاثیر وینگ لودینگ نیست
می 8, 2020
60 ثانيه حساس
دکتر امدادگر, مات ويلکس (Matt Wilkes) که خلبان پاراگلايدر نيز هست به همراه دکتر زيست بوم شناس, لوسی هاوکز (Lucy Hawkes) اخيرا يک گروه پژوهشی را هدايت کرده اند که اثرات ارتفاع را روی خلبانان بررسی کرده اند, عنوان اين پژوهش, پروژه فيزيولوژی پرواز آزاد می باشد. شرکت کنندگان شامل يک گروه ۶ نفره از خلبان با تجربه پرواز در ارتفاعات متوسط و دو خلبان با تجربه پرواز در ارتفاعات بالا (قلل مرتفع در پاکستان) بودند. ضمنا يافته هايی از هفده خلبان با تجربيات مختلف پرواز در سايت های معمولی, در پژوهش لحاظ شد.
اگر چه تحقيق روی ارتفاعات بالا نيز نتايج مفيدی داشته است, اما چيزی که من انتخاب کرده ام تا روی آن تمرکز کنم, کشفی است که به تمام خلبانان آزاد مربوط می شود. تمامی گروه های خلبانان الگوی مشابهی را در طول مراحل مختلف پرواز دنبال کردند, نتيجه آن که در مرحله تيک آف ضربان قلب به نحو چشمگيری افزايش داشته است. مطالعات روی چتربازان تازه کار و با تجربه نيز نشان داده است که هنگام انتظار برای پرش, افزايش مشابه ای را در ضربان قلب و سطح کورتيزول خواهيم داشت. اين ضربان قلب حدود ١۴٠ ضربان در دقيقه, بطور قابل ملاحظه ای بالاتر از ضربان قلب ٧۵ هنگام استراحت قبل از پرواز در سايت است.
چنان که مت (Matt) پيشنهاد می کند, ممکن است يکی از اين دلايل اين باشد که, تيک آف ها منبع اضطراب و نگرانی هستند, وخلبانان با تجربه احساس فشار جمعيت را برای موفقيت داشته باشند: خلبانان ديگر در حال تماشا کردن هستند و انگيزه ای قوی به شما می گويد با خراب کردن لانچ, وقت را تلف نکنيد.
مهمترين عامل اين است که معمولا سايت های تيک آف شما را در معرض بدترين خطراتی قرار می دهند که در طول کل پرواز وجود دارند.
تيک آف ها معمولا از کوهستان انجام می شوند, بنابر اين محل تيک آف ممکن است دارای شيب تند و ترسناک باشد, زمين ناهموارباشيب های تند, خود باعث اغتشاش هوا, خواهد بود (زمين تيک آف ها, معمولا زمين کشاورزی نشده و دارای سنگ ها و درختانی می باشند) و جريان های ترمال در اين نقاط احتمالا قوی هستند. ممکن است ناهمواری های زمين, جهت واقعی باد را از ديد شما پنهان کند, و اگر ارزيابی نادرستی از شرايط باد داشته باشيد, احتمالا باد شما را از محل تيک آف دور کرده و به نقاط خطرناکی کشيده خواهيد شد.
از طرف ديگر, محل های فرود, اغلب از ارتفاع انتخاب می شوند, می توانيد وسيله پروازی خود را به يک منطقه مناسب هدايت کنيد, که معمولا يک مکان وسيع و هموار بوده و از موانع ايجاد کننده اغتشاش هوا دور است. معمولا سرعت باد در سطح زمين محدود است و اگر نباشد هم, تشخيص جهت باد ساده است. تمام اين شرايط باعث کم خطر شدن فرود خواهند شد.
اگر خلبانانی در حال پرواز باشند, آنها بيشتر اطراف محل تيک آف پرواز می کنند, که خود باعث ايجاد ظرفيت ترافيک خطرناک خواهد شد, و احتمالا اين قابل توجه ترين خطری است که شما به عنوان يک خلبان پاراگلايدر با آن مواجه می شويد. پرهيز از برخورد با بال های در حال پرواز می تواند يک چالش پيچيده ذهنی باشد.
خلبانان با تجربه تر, در جستجوی پرفورمنس بيشتر, با بال های کمتر پايدار(Lower stability) پرواز می کنند. اين بالها برای پرواز, خصوصا در توربولانس های شديد, نياز به عکس العمل سريع تر و فرامين دقيق تری دارند. سرعت پرواز اين بال ها زيادتر و لانچ آن ها سخت تر است. اين مطلب به استرس هنگام تيک آف می افزايد, بنابر اين من انتظار دارم, سطح اضطراب يک خلبان با تجربه نيز, مشابه با اضطراب يک خلبان بی تجربه باشد. تنها کسانی در سطح بالای حرفه ای پرواز می کنند و کسانی که تصميم گرفته اند در سطح پايين تر از پرفورمنس خودشان پرواز کنند, می توانند هنگام تيک آف سطح اضطراب پايين تری داشته باشند.
محل تيک آف يک مشکل ديگر نيز دارد, معمولا جايی برای تمرين, حس کردن بال و بيدار کردن حافظه عضلانی (Muscle memory) وجود ندارد. می دانيم حافظه عضلانی (Muscle memory) برای اعمال فرمان های غريزی به بال ضروری ست. در بسياری از موارد, خلبانان به محض اين که به محل تيک آف می رسند, اگر هوا پروازی باشد, می گويند وقت را نبايد تلف کرد, سريع آماده می شوند, چک ها را انجام می دهند و تيک اف می کنند. زمانی برای تمرين نيست.
اين موضوع اهميت جلسات تمرينات زمينی را نشان می دهد, و هم چنين يک کم بازی کردن با بال, البته اگر شرايط سايت اين فرصت را فراهم کند.
ويلکس (Wilkes) ادامه می دهد, برگرديم به تحقيقات مقايسه ای: "به نظر نمی رسد که عکس العمل های فيزيولوژيکی (افزايش ضربان قلب) با افزايش تجربه, متعادل تر شود. اگر چه ممکن است, با تجربه ها در مقايسه با تازه کارها, کمتر بگويند که اضطراب دارند, ولی به نظر نمی رسد, عکس العمل های فيزيولوژيکی به چتر بازی تغيير کند. هم چنين اين تحقيق نشان می دهد که فعاليت های سطح بالای دلسوزی می تواند حافظه کاری و عملکرد ايمنی چتربازان را مختل کند".
توصيه او: "با فرض اين که نسبت بالايی از حوادث پرواز با پاراگلايدر در هنگام تيک آف اتفاق می افتد, حتی خلبانان با تجربه نيزاز تمرينات آرامش بخش (Relaxation) قبل از تيک آف و چک ليست قبل از پرواز بهره برده و کمبود احتمالی در حافظه کاری را کاهش دهند.
اين يک پيشنهاد عالی است. حداقل چک های پيش از پرواز را قاطعانه پيشنهاد می کنيم.
مثل تمرينات آرامش بخش, ممکن است با خود فکر کنيد که بهتر است اجتماعی باشيد و با دوستان تان گپ بزنيد تا آرامش پيدا کنيد. اما من فکر می کنم بهترست روی خودتان کار کنيد, مقداری تمرينات زمينی انجام دهيد.
در محل های تيک آف در سراسر جهان, يک نوع خلبانانی پيدا می کنيد, انهايی که از پرواز می ترسند (احتمالا بخاطر دلايلی موجه, اجازه دهيد صريح باشيم, البته که اين ورزش پر خطر است) و بنابر اين با همه گفتگو می کنند. انها تمام خطرات را گوشزد می کنند, و چند تايی هم از خودشان اختراع می کنند. آنها اغلب پر حرف هستند, چون نياز دارند شنيده شوند. آنها فقط اضطراب شما را بالا می برند. شما بايد از خودتان در مقابل اين افراد دفاع کنيد, برای اين کار, با تجربه ترين خلبان سايت را پيدا کنيد, از او توصيه بخواهيد يا رهنمودی در مورد سايت درخواست کنيد, بعد سراغ وسايل خودتان برويد, بازرسی روزانه وسايل تان را انجام دهيد, چک های قبل از پرواز را انجام دهيد.... و مهمترين نکته, برويد سراغ آرامش.
آرامش
1. به آرامی پنج نفس عميق بکشيد, وفقط به هوايی که به درون شش های شما وارد و سپس خارج می شود فکر کنيد, با تمرين, در خواهيد يافت که می توانيد دنيايتان را ساکت و آرام کنيد.
2. عضلات تان را شل کنيد, دستان تان را باز کنيد, و به آرامی باد را نگاه کنيد. سعی کنيد با باد يکی شويد. بله, می دانم نمی توانيد آن را ببينيد. تصور کنيد شما از جنس هوا هستيد و در دشت می وزيد,
3. حالا ۶٠ ثانيه اول پرواز خود را مجسم کنيد. اگر خواستيد, يک طرح پروازی کوچک تنظيم کنيد. با چشمان ذهن خود, لحظه مناسب را ارزيابی کنيد, بال را خيلی تميز بالا بکشيد, بال را بالانس و پايدار کرده و بدويد, وقتی در هوا شناور شديد به نرمی در هارنس قرار بگيريد, به سمت محتمل ترين منبع ليفت (Lift) گردش کنيد و با کنترل فعال به آن سمت پروازکنيد. خودتان را در ترمال قلاب کنيد, با گردش های خوب, بالا رفته تا سقف آسمان ارتفاع بگيريد.
حال شما آماده هستيد. طرح پروازی خود را دنبال و از پرواز لذت ببريد. شايد دقيقا همان طرحی که ريخته ايد محقق شود, چه کسی اهميت می دهد؟ کاری که شما انجام داده ايد برای کاستن از ضربان قلب تان بوده است. اعتماد به نفس تان شما را آرام خواهد کرد.
بيشترين چيزی که از نمودار مرا تحت تاثير قرار داد, دقيقه اول است, نقطه ای که تنش ها در آن نقطه, متمرکز شده اند. دلايل قانع کننده ای برای افزايش ضربان وجود دارد. خطر به کنار, اگر پرواز شما را به طور باورنکردنی هيجانزده نکند, آيا پرواز می کنيد؟ خير, درست است؟ شما آماده پرواز هستيد! اما اکنون می دانيد درون تان چه می گذرد, می توانيد يک دقيقه را صرف آماده سازی خود کنيد, همان شست ثانيه اساسی.
نويسنده: Greg Hamerton
ترجمه: ابوطالب کيائی ها
6 Comments
مطلب بسیار کاربردی و ملموس بود.چون همه خلبانان با اون مواجه هستند. تشکر از مطالب زیبایتان.
سپاس از مطالب اموزنده.بسیار مفید و کاربردی
سلام علیکم مطالب خوبیه ولی برای ما که تجربه کمی داریم قابل لمس نیست
سلام.عالی بود استاد.
با توجه به این مقاله حفظ آرامش در لحظه تیک آف
و اماده سازی مناسب برای شروع تاثیر زیادی روی کیفت پرواز میزاره
مطلب بسیار جامع و خوبی بود .
مدیریت اضطراب در ابتدای تیک اف …
خیلی جالب و کاربردی بود .