

در مقاله های قبلی اهمیت خواب را مورد بررسی قرار دادیم و باز هم تاکید بیشتر هرچه خواب آرام تر و عمیق تر استرس کمتر. زیرا بدن به صورت طبیعی آمادگی برای رسیدن به آرامش دارد و دلیل ساده آن تنظیم هورمونهای استرس زا در خواب است.
زندگی شهری با شرایط خاص خودش شاید راحتی های زیادی برای انسان داشت ولی آن چیزی که انسان از دست داد بسیار با ارزش تر بود.
هرچه زرق و برق بیشتر تهی شدن از درون بیشترشد .هرچه آدمی بیشتر در این شرایط غرق شد ،آنچه را در درون باید به دنبال می گشت در بیرون جستجو کرد و این خود باتلاقی شد بی انتها.
مفهوم گفته های قبلی خراب کردن دیوارهای بلند شهرها نیست ،زیرا این قدر گرفتار این سبک زندگی شدیم که دیگر توان جور دیگر زیستن را نداریم.
حداقل کمی مهندسی معکوس کنیم .آنچه را از وجود خود گرفتیم برگردانیم و کمی در شیوه زندگی تجدید نظر کنیم.
آمار واقعی که از بیماریهای متعدد، افسردگی ها ،استرس ها و ....داده می شود ، با اینکه خیلی کمتر از واقعیت است ولی به شدت تکان دهنده می باشد.
و تمام این اتفاقات زاییده استرس های کوچک و ریزی است که در روز متحمل میشویم. برای نجات از باتلاق یاس قایقی باید ساخت.
قبل از مقابله با استرس اول انواع آن را بشناسیم. استرس ها به دو نوع مشخص تقسیم می شوند .
اول :استرس های فعال یا واقعی
دوم:استرس های غیر فعال یا مجازی
استرسهای فعال؛استرس های که از بیرون یا درون احساس میکنیم و می توانیم در مقابل آن عکس العمل نشان بدهیم .
مثال:
اگه یک روز یک شخص دیوانه سر راه ما قرار بگیرد و بخواهد با چوب ما را بزند چه می کنیم؟ خوب معلوم است فرار می کنیم و از دسترسش خارج می شویم. اتفاقی که افتاد آن فرد یک استرس به ما وارد کرد و ما به صورت فیزیکی به آن عکس العمل نشان دادیم. استرس فعال یک فرآیند طبیعی و خوب است .در واقع فرد در مواجه با این استرس آسیب ذهنی نمی بیند چون بدن وقتی خطر رفع شود شروع به باز سازی خودش می کند. به این نوع استرس واقعی هم می گویند.
استرس غیر فعال؛ فشاری که از بیرون یا درون به ما وارد می شود و ما نمی توانیم عکس العملی فیزیکی انجام دهیم. در این زمان درگیر استرس غیر فعال هستیم.
مثال:
فکر کنید خدایی نکرده عزیزی از ما در بستر بیماری است. تمام کارهای ممکن برای بهبودی این شخص را انجام داده ایم اما خوب شدن آن فرد دست ما نیست و کماکان درگیری ذهنی بزرگی با این شرایط داریم. ممکن است بی خواب شویم اما از نظر فیزیکی امکان مقابله نداریم پس شروع به خودخوری می کنیم و این استرس در درون ما رخنه می کند.این یک نوع استرس غیر فعال یا مجازی است.
نکته :
فیزیولوژی بدن طوری طراحی شده است که استرس های فعال شخص را قوی تر و سالم تر و استرس های غیر فعال شخص را ضعیف می کند.
آیا تا به حال یک بازی فوتبال را دیده اید. آیا فشار و استرس 90 دقیقه بازی را تجربه کرده اید به خصوص که تیم مورد علاقیتان در حال بازی باشد!!!!
حالا تصور کنید بازیکن های فوتبال چه استرسی را حین بازی متحمل می شوند.برای 90 دقیقه یا حتی بیشتر تحت فشار بازی، تماشاگر،مربی و از همه مهم تر اینکه اشتباهی از آنها سر نزند هستند.
آیا موافقید بازیکن فوتبال بودن یکی از پر استرس ترین کارهای دنیاست. شاید تحمل 10 دقیقه از این شرایط برای ما غیر ممکن باشد. ولی فوتبالیست ها 90 دقیقه این شرایط را تحمل می کنند و حتی در یک بازه زمانی کوتاه بارها و بارها این شرایط را تجربه می کنند.
اما آیا تا به حال شنیده اید که یک فوتبالیست به دلیل فشار و استرس درگیر بیماری های روانی شده باشد، افسرده باشد، یا داروی ضد افسردگی استفاده کند؟ به هیچ وجه حتی خیلی بهتر از افراد عادی می خوابند. در صورت مصدومیت یا شرایط که نتوانند مدتی بازی کنند زیر نظر مشاورین قرار می گیرند تا از نظر روحی شرایط خوب خود را حفظ کنند.
فوتبالیست ها استرسی را که تجربه می کنند استرس فعال است. زمانی که توپ به سمت دروازه شان می آید با تمام توان فیزیکی خود به مقابله بر می خیزند. حتی بدون فکر دست به عمل می زنند. در صورت گلاویز شدن با دیگر تیم ها هم همان جا واکنش نشان می دهند.
اما آیا برای تماشاچی ها هم همین است؟
آیا تماشاگر تلویزیون هم همین تجربه را دارد؟
قطعا خیر
شما به عنوان تماشاچی استرس غیر فعال را تجربه می کنید.چون شما درگیر بازی هستید حتی سر داور هم داد می زنید ولی عملا نمی توانید دخالتی در بازی داشته باشید و در صورت باخت تیم مورد علاقیتان هم چند روزغمگین هستید.
یک واقعیت تلخ تلویزیون، رادیو، بازی های رایانه ای، بازی های تلفن همراه و به تازگی فضاهای مجازی یکی از بدترین استرس های غیر فعال در زندگی ما هستند. وقتی یک فیلم نگاه میکنیم تمام مدت درگیری احساسی زیادی با بازیگران و فضای فیلم داریم .چون مغز نمی تواند بین تجربه واقعی یا مجازی تفاوتی قائل شود. با این تفاوت که ما زمان دیدن فیلم امکان عکس العمل واقعی نداریم .
همین اتفاق هم زمانی که بازی های خشن رایانه ای و تلفن همراه را انجام می دهیم اتفاق می افتد. طراحان این بازی ها متوجه شدند هرچه استرس و هیجان این بازی ها بیشتر باشد افراد بیشتر به آنها معتاد می شوند .
استرس غیر فعال باعث کوچک شدن هیپو کمپوس (hippocampus) در مغز می شود.هیپو کمپوس اولین قسمت مغز که در افراد مبتلا به آلزایمر آسیب می بیند.هیپو کمپوس تاثیر مستقیم بر حافظه و خلاقیت فرد دارد.برای همین معتادین به تلوزیون و بازیهای کامپیوتری در نهایت کمی خنگ می شوند. هیچ کار خلاقانه ای انجام نمی دهند معمولا افراد کم تحرک و دارای اضافه وزن هستند. یک فرد 75ساله معمولا 12 سال از زندگی خود را مقابل تلوزیون به سر می برد.
اگر دلتان برای سیستم ایمنی بدنتان می سوزد دیدن تلوزیون ،اخبار و سیر در فضای مجازی را محدود کنید.
1 Comment
سلام ممنون از مقاله زیباتون